Vc init

<!-- fleet-imperative: v3 -->

Wywołanie dla vc-init (launcher init)

Ten sam kształt trzech ścieżek floty, z literałami tego skilla — zobacz kanoniczną Matrycę Delegacji:

• Wspólne trzy ścieżki
• Katalog launcherów
• Reguła per-launcher
• Native vs external

Ścieżka	Literał tego skilla
1. Worker użytkownika	vibecrafted init [agent] / vc-init
2. Interactive	/vc-init — wykonaj w tej sesji; native subagenty gdy trzeba; nie zewnętrzniaj tylko dlatego, że launcher istnieje
3. Agent-operator	może odpalić formę workera powyżej przez vc-dispatch / linie operatora, zachowując tożsamość tego skilla

Uwaga: Orientation gate, not a write pipeline. Worker form is vibecrafted init [agent].

Swobodniejszy native na niektórych biegach ≠ porzucenie floty external. vc-dispatch i vc-ship zachowują własne tożsamości.

<!-- /fleet-imperative -->

vc-init — Techniczne due diligence

Wejście operatora

Reguła Living Tree / Worktree

Ten workflow działa w bieżącym checkoucie i na bieżącej gałęzi operatora. Nie twórz worktree gita, nie przełączaj się na niego ani nie przenoś do niego wykonania, chyba że operator wprost poprosi o worktree w tym prompcie. Ogólne słowa w stylu „isolate", „parallel" czy „clean branch" to za mało. Czytaj pliki ponownie przed edycją, dostosowuj się do równoległych zmian i zgłoś awarię podłoża (substrate failure), jeśli bieżące drzewo jest zbyt zatrute, by bezpiecznie kontynuować.

Zobacz Reguła Living Tree.

Checkpoint strukturalny

vc-init to procedura orientacji, którą konsumuje każdy inny workflow związany z repo. Nie wchodzi rekurencyjnie w kolejny przebieg init; produkuje prawdę repo, która odblokowuje vc-workflow, vc-marbles, vc-review, vc-dou, vc-release oraz delegowaną pracę agentów.

Loctree:loctree jest domyślne dla tej procedury. Zacznij od prawdy strukturalnej, nie od twierdzeń z README: repo-view, focus, slice, impact, find i follow w odpowiednim zakresie. Użyj go, aby wygenerować lub odświeżyć Mapę Aplikacji Wyprowadzoną z Kodu (Code-Derived Application Map) przed testami, lintem, Semgrepem, sprawdzeniami release'u, porównaniem dokumentacji lub klasyfikacją intencji.

Chodzi o znalezienie zaczepów: węzłów nośnych, twins (duplikaty), martwego kodu, dryfu, entrypointów runtime'u oraz pułapek o dużym zasięgu zmiany. Jeśli Loctree MCP jest niedostępne, zadeklaruj degradację i przejdź na CLI loct lub ręczne śledzenie; nie udawaj, że odkrywanie tylko przez grep to domyślna mapa.

Standardowy launcher (vibecrafted start / vc-start, następnie vc-<launcher> <agent> [--prompt|--file ...]). vc-init zwykle nie potrzebuje dodatkowego wejścia z taskiem — pomiń --file/--prompt, gdy niepotrzebne. Uruchamia się w natywnym trybie interaktywnym, nie w headless -p / exec.

vibecrafted init claude
vc-init codex
vibecrafted init agy --prompt 'Bootstrap context for the payments module'

Zależności fundamentowe (ładowane wraz z frameworkiem): vc-loctree, vc-aicx.

𝚅𝚒𝚋𝚎𝚌𝚛𝚊𝚏𝚝𝚜𝚖𝚊𝚗𝚜𝚑𝚒𝚙 to odpowiedź na porażkę vibe codingu uwięzionego w pułapce 80/20 ↔ 20/80. Zobacz MANIFESTO_EN.md. „Nie hejtuję vibe codingu. Doprowadził cię do launchu... ale founderzy, którzy zbudowali w weekend na Cursorze, utknęli. Nie domkną dealów enterprise. Nie przejdą security review. Ich integracja ze Stripe działa, dopóki nie przestanie."

Init to techniczne due diligence. Jesteśmy tu, żeby stabilizować. Działanie bez kompletnego wstępnego przeglądu na vibe-codowanej bazie kodu, która złożonością przerosła połowę agenta logowania Google'a, to szybka droga do katastrofalnej awarii.

Stosujemy aksjomaty Vetcoders: Percepcja ponad pamięć oraz Pozyskiwanie intencji ponad RAG. Nie ładujemy na ślepo miliona tokenów historycznego kontekstu — widzimy, czym kod jest teraz, i znajdujemy to, co zepsute na ścieżce krytycznej, zanim dotkniemy choćby jednej linii.

Doktryna pracy z repozytorium

W pracy z repozytorium zacznij od Loctree jako mapy: użyj loct context, loct occurrences, loct body i loct find --literal przed szerokim ręcznym przeszukiwaniem. Używaj AICX do kontekstu intencji i sesji. Używaj rg/grep jako fallbacku lub lokalnej lupy, nie jako zamiennika mapowania strukturalnego. Jeśli Loctree zawiedzie lub przeoczy jakąś powierzchnię, dopisz feedback do ~/.vibecrafted/loctree/loctree-fail.md.

Pozycja w pipelinie

Init to pierwsze ważne działanie w każdej sesji. Jakość wykonanej tutaj pracy wpływa na wszystko, co następuje później.

Kiedy używać

Wykonaj na początku każdej sesji, przed jakąkolwiek pracą implementacyjną:

• Zimny start — pierwsza sesja na repo (zero wcześniejszego kontekstu)
• Wznowienie po przerwie — stale context po 24+ godzinach nieobecności
• Delegacja do subagentów — agenci dziedziczą ustrukturyzowany kontekst
• Dryf strukturalny — duże zmiany wprowadzone przez innych od ostatniej sesji

Jeśli kusi cię, żeby pominąć init, bo „to mały task" — to właśnie wtedy init zapobiega największym szkodom.

---

Triada staranności

Zmysł 1 — Intencje (pozyskiwanie przez aicx intents)

Wyciągnij historyczny kontekst z poprzednich sesji AI. Szukamy dlaczego, nie ślepego zrzutu jak:

• Jaka była pierwotna intencja stojąca za architekturą?
• Jaką prowizorkę nałożono późną nocą, żeby „po prostu zadziałało"?

Dyscyplina: AICX to silnik pozyskiwania intencji, nie ślepe działo RAG. Pozyskaj kontekst decyzji, a potem zweryfikuj ich aktualną prawdziwość w Zmyśle 2.

Masz dostęp do aicx (CLI) oraz aicx-mcp (stdio + streamable-http). Tryb HTTP umożliwia pozyskiwanie sesji ze źródeł zdalnych (inne stacje robocze, zdalni agenci) — nie polegaj wyłącznie na pozyskiwaniu lokalnym, jeśli skonfigurowano zdalny endpoint aicx-mcp.

Kluczowe narzędzia MCP: aicx_rank (ranguje chunki wg jakości), aicx_search (fuzzy search z normalizacją polskich znaków diakrytycznych), aicx_steer (pozyskiwanie filtrowane po frontmatterze wg run_id/prompt_id/agent/kind/project/date).

CLI: aicx intents -p <project> --emit json | tee intents.json, a potem jq do podsumowania. Pełna dokumentacja w skillach vc-intents i vc-aicx lub aicx --help.

Zmysł 2 — Percepcja (ponad pamięć)

MCP-first, w kształcie atlasu. loctree-mcp to główny kanał odkrywania dla agenta. Pojedyncze wywołanie context() materializuje Atlas Kontekstu (Context Atlas, loctree.context_atlas.v1) — strukturalny + runtime + ryzyko + następne ruchy + nakładka AICX — do wersjonowanego cache'u na dysku. Kolejne wywołania to natychmiastowe odczyty. CLI (loct ...) to powierzchnia operatora (markdown pill, shell pipes, interaktywny debugging); agenci współdzielą ten sam silnik przez MCP i mogą używać CLI tylko jeśli serwer MCP jest niedostępny.

Wywołanie główne

// Single first move — every session
{ "tool": "context", "project": "<repo-root>", "with_aicx": true }

MCP kończy się błędem natychmiast (fail-fast), jeśli <repo-root> nie ma .git. Atlas materializuje siedem sekcji (sześć kart + receipt): core, structural, runtime, memory-trail, verification-gates, risk-register, receipt. Odpowiedź na poziomie repo jest niekompletna, dopóki nie odczytano core + structural + runtime.

Zawężaj zakres, przekazując file: "<path>" (przed edycją), task: "<text>" (trafność semantyczna) lub changed: true (WIP Żywego Drzewa). Strażnicy CI: no_scan, fail_stale, fresh. Pełna mapa parametrów i indeks kart atlasu znajdują się w references/loct-context-engine.md.

Etykiety autorytetu — przeczytaj przed działaniem

repo_verified (fakt ze snapshotu, najwyższe zaufanie) · loctree_derived (wnioskowanie analizatora) · aicx_operator (trwała intencja operatora) · aicx_agent (wynik poprzedniego agenta) · aicx_failure (poprzednia nieudana ścieżka — nie powtarzaj) · semantic_guess (heurystyka — zweryfikuj) · stale_or_unknown (sprawdź ponownie).

Drill-down (po atlasie, gdy zakres jest znany)

• slice(file) przed edycją · impact(file) przed usunięciem/zmianą nazwy · find(pattern) zamiast grepa · follow(scope) dla dead/cycles/twins/hotspots/trace · focus(directory) dla pogłębionej analizy modułu · query(kind, target) dla zapytań grafowych.
• Analiza (sygnał, nie orientacja): health · findings · audit · doctor · coverage · manifests · dist · insights.
• Stronicowanie atlasu: context_manifest · context_section · context_next.

Odruch Żywego Drzewa: przed każdym oknem edycji dłuższym niż kilka minut wywołaj doctor(), aby porównać fingerprint z poprzednim wywołaniem. Jeśli się zmienił, ponów context(fresh: true) — tak współbieżni agenci unikają cichego dryfu.

Zmysł 3 — Twarde fakty (ground truth) ponad intuicję

3a. Wyprowadź konwencje z historii gita

Uruchom kanoniczny helper:

zsh -ic repo-full

Daje głęboki stan wykraczający poza git log / git status. Fallback: git log --oneline --decorate --graph -n 15 i git status -sb.

Fokus due diligence:

• Schemat Prisma/SQL z 35-kolumnową „User" God Table i zerową liczbą indeksów?
• NextAuth/Clerk, gdzie każdy jest „admin" albo „user" bez zabezpieczeń na poziomie wiersza?
• Pliki .env śledzone w gicie?

3b. Wchłoń istniejące konfiguracje agentów

• Przeczytaj .claude/CLAUDE.md, .gemini/GEMINI.md, .codex/AGENTS.md.
• Przeczytaj AGENTS.md — domyślna referencja międzynarzędziowa.
• Zweryfikuj względem kodu. Jeśli konfiguracja deklaruje komendę sprzeczną z aktualnym kodem, zaufaj kodowi i zaktualizuj pliki agentów.

3c. Poluj na myliki przed aktualizacją dokumentacji

Mylik to prawdopodobne błędne odczytanie, które powoduje dryf dokumentacji: przeniesienie prawdziwego stwierdzenia z jednego aktora/warstwy/runtime'u w miejsce, gdzie nie jest już prawdziwe.

Zanim zmienisz dokumentację, notatki o topologii, runbooki lub AGENTS.md, rozdziel:

• aktor — operator, zespawnowany agent, użytkownik aplikacji, CI, instalator, runtime
• funkcja — admin UI, ingestia DSN/zdarzeń, lokalny helper, ścieżka deploya, fallback
• zakres — publiczny Internet, tailnet, lokalna maszyna, checkout źródeł, instalacja staged
• źródło prawdy — kod, wygenerowany szablon, wdrożony env, żywy endpoint, artefakt runtime'u

Ten sam URL/komenda/plik w dwóch rolach → nie scalaj. Ścieżki fallbackowe operatora to nie ścieżki runtime'u aplikacji. Placeholdery w szablonach to nie wdrożone wartości. Ścieżka w kodzie to nie twierdzenie o topologii, dopóki nie potwierdzi tego live/runtime.

Zmysł 4 — Bramki jakości (opcjonalnie)

Vibecraftsmanship głęboko zależy na bramkach jakości, ale nie uruchamiają się one na initcie. Init to punkt wejścia dla nadchodzących tasków; bramki uruchamiają się jako część wykonania taska. Uruchamianie ich przy bootstrapie marnuje czas i zasoby.

Referencja na przyszłość (wkrótce): skille fundamentowe vc-gates i vc-tdd.

Jeśli używasz instrumentów testowych przed cięciem, zlokalizuj komendy bramek projektu i zapisz wyniki:

uv run pytest tests/ -q --tb=no 2>&1 | tail -3
cargo clippy --workspace -- -D warnings 2>&1 | tail -5

Zielony zestaw testów na zepsutej architekturze to tylko szybszy pociąg na złych torach. Prawda strukturalna bije sztuczne sprawdzenia.

Polityka .env

• Nigdy nie commituj plików .env do kontroli wersji.
• Warianty .env* (.env.local, .env.production, ...) dodane do .gitignore.
• Utwardzone hooki pre-commit / pre-push blokują przypadkowe commity .env.
• Bezpośrednie, otwarte raportowanie wycieków zmiennych env → szybki revoke / mitygacja.
• Pracujemy z plikami .env lokalnie bez lęku; wahanie przy lokalnym użyciu to samo w sobie przyszła podatność bezpieczeństwa (workflow degenerują się wokół tego).

---

Antywzorce

• Rozpoczynanie implementacji bez uruchomienia initu (ślepe kodowanie)
• Ogłaszanie weekendowej architektury MVP jako „production-ready" bez weryfikacji
• Zakładanie, że Auth obsługuje przypadki brzegowe w stylu wygaśnięcia tokenu
• Pisanie „uruchom pytest" bez faktycznego uruchomienia pytest (niezweryfikowane twierdzenia)
• Commitowanie .env przy jednoczesnym wahaniu się przed lokalną pracą z nim, bo „ryzyko bezpieczeństwa"
• Sięganie po kaskadę repo-view + tree + focus, gdy jedno wywołanie context() materializuje ten sam atlas plus ryzyko, akcję, autorytet i nakładkę AICX
• Grepowanie lub find -name przed wywołaniem context() / find() — etykiety autorytetu i odwrotne zależności (reverse deps) przepadają w momencie ominięcia atlasu
• Traktowanie pustych kart structural / runtime jako zepsutych — to atlas mówi ci, żeby zawęzić zakres przez file: lub task:
• Pomijanie doctor() / sprawdzenia fingerprintu podczas długich edycji Żywego Drzewa — koordynacja wieloagentowa cicho się sypie, gdy fingerprinty rozjeżdżają się pod tobą
• Wywoływanie loct ... z shella przez agenta dla funkcji, które MCP już udostępnia — split-brain między powierzchniami agenta i operatora, utracona proweniencja

---

„Percepcja. Intencje. Twarde fakty. Wtedy — i dopiero wtedy — stabilizuj."

𝚅𝚒𝚋𝚎𝚌𝚛𝚊𝚏𝚝𝚎𝚍. with AI Agents by Vetcoders (c)2024-2026 LibraxisAI